Accesos directos para navegar por esta página: 

Cabecera

Empieza la cabecera de la web. Puede saltar este contenido y regresar a los accesos directos para navegar por la web

Formulario de búsqueda

¿Dónde te encuentras?

A continuación mostramos el menú de migas, que muestra el lugar exacto donde el usuario se encuentra actualmente. Si lo desea puede regresar a los accesos directos de navegación

Estás en

Menú de tercer nivel

Si quiere saltar este contenido, puede regresar a los accesos directos para navegar por la web

Detalle da nova

Abegondo presenta o seu recurso de casación ante o Supremo contra a sentenza de anulación da PXOM con xustificación da súa viabilidade e do incremento de vivendas previsto

A defensa esgrime catro motivos de casación mostrando a arbitrariedade do fallo

 

 

O Concello de Abegondo presentou onte ante a Sala do Contencioso Administrativo do Tribunal Supremo o recurso de casación contra a sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia que anulaba a orde de aprobación do Plan Xeral de Ordenación Municipal. O Concello xa anunciara, tras a análise efectuada polos seus xuristas e os da Xunta de Galicia, a interposición do recurso ao atopar a fundamentación xurídica oportuna.

A defensa do Concello esgrime no seu recurso un total de catro motivos de casación.

PRIMEIRO MOTIVO DE CASACIÓN

O primeiro deles baséase na infracción do principio de proscrición da arbitrariedade. A defensa alega que na sentenza do Superior non hai referencia ningunha aos fundamentos expostos polo Concello e a Xunta nos seus escritos de contestación á demanda, así como ao informe urbanístico do equipo redactor. Isto causou a indefensión desta parte.

Así obviouse que o parque de vivendas previsto no PXOM é menor que o 35% permitido pola LOUGA, tendo só en conta o informe achegado pola demanda e o realizado polo perito de designación xudicial. A defensa do Concello considera por tanto que houbo unha falta de precisión e congruencia incorrendo nun erro “in procedendo”.

Nin sequera se tivo en conta a memoria xustificativa do Plan, onde se expuña que a construción de novas vivendas en Abegondo viuse prexudicada pola sentenza do TSXG do 2000 na que se anulaban as normas subsidiarias, de aplicación desde 2004.

O recurso expón que a sentenza non explica por que considera que non se xustifica no PXOM o incremento de vivendas. A memoria apunta no seu tomo III que o 72,61% das novas vivendas previstas, é dicir 1.904, están en núcleo rural, acto regulado pola LOUGA en función do grao de consolidación. O mínimo esixido por lei é dun 33%, e no Plan de Abegondo cínguese a unha media dun 55,22% tendo en conta as actuacións integrais ou nun 60,04% sen telas, moi superiores aos mínimos. De feito, poderíase chegar incluso ás 2.658 vivendas en núcleo rural.

En canto aos solos de desenvolvemento, as intensidades de uso contempladas están moi por baixo dos máximos previstos na LOUGA de 0,85 m²/m². Por todo isto considérase que está plenamente xustificado o incremento de vivendas.

En canto ao incremento demográfico, outro dos fundamentos que esgrime o Tribunal na súa sentenza, a defensa do Concello expón que o perito de designación xudicial, de modo arbitrario ao carecer de base científica, usa unha ratio de 4 habitantes por vivenda, obtendo a cifra de 10.000. Con todo, a ratio exposta na memoria do PXOM é o actual de Abegondo, é dicir, 1,73 habitantes por vivenda.

O recurso expón que ese cociente usada polo perito xudicial supón unha esaxeración que non se deriva de ningunha análise estatística e que por tanto distorsiona gravemente as conclusións da propia sentenza. Por exemplo, en España, o cociente é de 1,85 habitantes por vivenda, moi lonxe desa consideración arbitraria do perito de designación xudicial.

Non se ten en conta o crecemento poboacional lixeiro que experimentou Abegondo desde 1996 ata 2003 (en 2004 entrou en vigor a anulación das normas subsidiarias), cun saldo positivo de 300 habitantes.

A seguinte argumentación do recurso contra a sentenza refírese á súa consideración de inviabilidade económica do PXOM. O recurso sinala que non se razoa criterio xurídico válido para efectuar esa afirmación.

A sentenza usa en parte o informe do interventor municipal. Con todo, tal e como se expón no recurso, no devandito informe o habilitado nacional conclúe textualmente que o PXOM é sustentable economicamente: “Con carácter xeral, cos cálculos contidos no apartado 6 da MSE (memoria de sostibilidade económica), e en función dos fluxos que se prevén, o PXOM é viable economicamente”.

O Concello defende que está xustificada a viabilidade económica ao ser o gasto sempre gradual e progresivo en función dos desenvolvementos urbanísticos reais que se acometan dunha forma equilibrada. É dicir, como é lóxico, se non hai actuacións urbanísticas e crecemento poboacional tampouco hai custos de implantación de servizos nin o seu mantemento, nin novos equipamentos.

De feito, na memoria establécese un balance positivo no horizonte dos 16 anos de desenvolvemento do plan de 29,5 millóns de euros. Os ingresos procederían en 50 millóns da posta en servizo das áreas de desenvolvemento e en 10,3 millóns da cesión do 10% de aproveitamento urbanístico.

É dicir, cunha ampla marxe de erro que garante a viabilidade do Plan con independencia da variabilidade dos valores de mercado dos aproveitamentos urbanísticos. Con todo, para o fallo ignoráronse as probas documentais achegadas así como o informe do equipo redactor.

SEGUNDO MOTIVO DE CASACIÓN

O segundo motivo de casación baséase na invalidez dos informes periciais da parte demandante e da designación xudicial. A defensa municipal considera que infrinxen o artigo 335 da Lei de axuizamento civil.

Este artigo di que os peritos deben manifestar baixo xuramento dicir a verdade e que deben actuar coa maior obxectividade posible, favoreza ou prexudique a calquera das partes. Esta declaración non foi efectuada por ningún dos dous peritos, nin no seu informe nin na súa declaración. O recurso do Concello invoca á xurisprudencia do Supremo expondo esta infracción legal.

A defensa municipal solicitou no seu día a súa valoración como proba documental e non pericial. Pero a sentenza nada resolve sobre este extremo.

TERCEIRO MOTIVO DE CASACIÓN

Como terceiro motivo para a casación, o recurso presentado polo Concello alega o incumprimento do artigo 348 da Lei de axuizamento civil, que di que o tribunal valorará os ditames periciais segundo as regras de sa crítica. Baséase en que a sentenza se baseou fundamentalmente no informe da parte demandante e do perito xudicial, que como se expuxo nos motivos anteriores, carecen de rigor.

Feitos como que haxa fragmentos no informe do perito designado polo xulgado similares aos do perito da parte demandante, erros técnicos, faltas de rigor e a ausencia de promesa de verdade fundamentan este motivo.

CUARTO MOTIVO DE CASACIÓN

E o cuarto motivo de casación baséase na interpretación que realiza a sentenza das Directrices de Ordenación do Territorio da Xunta de Galicia. A defensa municipal explica que segundo o artigo 3 do Código Civil as normas interpretaranse atendendo ao seu espírito e finalidade.

O recurso expón que a sentenza só cita brevemente que considera infrinxidas dúas das directrices, sen dicir nada do seu contido e por que están vulneradas.


RGporn.com - Download Porno HD